تنها تو می دانی دلم سرشار تنهایی ست

چشم های خسته ام غمبارو بارانی ست

تنها تو می دانی سکوتم پر زفریاد است

اندوهگین و خسته ام اما لبم شاد است

تنها تو می دانی چقدر غمگین و تنهایم

ماه و ستاره گشته است همدرد شبهایم

وقتی نباشی بی قرارو خسته می مانم

هر دل خوشی را بی تو از آینه می دانم

من خوب می دانم دلم بی تو زمستانیست

تنها پناهم اشک های سرد و بارانی ست

من خوب می دانم تنفس بی تو دشوار است

غم با وجود تو سرش بر دار است

با من بمان ای خوب من ای ماه شب هایم

من با حضور سبز تو از عشق سرشارم...

عاشقی را گفتند: تو مگر دیوانه ای که این چنین

جسم نحیف رادر ره معشوق بی وفا فنا می سازی؟؟؟

آهی کشید و گفت: از مجنون پرسیدند چرا نامت را  

مجنون گذاشته ای و به بیابان پناه برده ای؟؟؟

 پاسخ داد: هر آنچه جسم در بیابان سوزان بسوزد،

گرمی آن به حرارت عشق لیلی نرسد وچندانکه شعله های  

کشنده آفتاب برمغزم بتابد و کارم را به جنون  

بکشاند،هرگز به مرحله ای که لیلی به خاطر عشق  

پابدان گذاشت نخواهد رسید...

اگر چه دوری از اینجا، تو یعنی اوج زیبایی

کنارم هستی و هر شب به خوابم باز می آیی

اگر هرگز نمی خوابند، دو چشم سرخ و نمناکم

اگر در فکر چشمانت شکسته قلب غمناکم

ولی یادم نخواهد رفت، که یاد تو هنوز اینجاست...

آمده ام تا بگویم بی نهایت رسیدن به عشق تقدیم

تو باد...

آمده ام تا سکوت بی دلیل گذشته را به فریادهای بی امان مبدل کنم.

آمده ام تا بگویم بهانه ای است چشمانم ، فدای یک لحظه آمدنت.

میلاد با سعادت منجی عالم بشریت صاحب زمان مبارک باد...

زیباترین لحظه های من بودن در کنار توست و همه لحظه های تنهایی ام فدای

وجود نازنینت.

روئیدن گل زیباست اما نه به زیبایی روئیدن گل روی تو

همه گل های زیبای دنیا تقدیم به قلب مهربانت.

ای زیباترین معنای زندگی بدان که برای زیستن دو قلب لازم است قلبی که

 دوست بدارد و قلبی که دوستش بداری، مرا از یاد مبر...

ای تک ستاره آسمان تنهایی من با وجود فرسنگ ها دوری تنها و تنها

به تو می اندیشم،

فراموشت نمی کنم.تو را که در کوچه تنهایی ام آرام باریدی و مرا خیس عطر باران کردی.

خورشید با همه درخشندگی در پایان روز ناپدید می گردد ولی

آفتاب محبت تو همیشه در آسمان دل من می درخشد.

با هزار و یک ترفند شاخه گلی مصنوعی را در میان گل های شاداب گلدان پنهان کردم

و بر دفترخاطراتم نوشتم:

تو را دوست خواهم داشت تا زمانی که آخرین گل پژمرده شود... .

ای کاش به دل کسی پا نمی گذاشتیم و کسی به دلمون پا نمی گذاشت. ای کاش اگر کسی به دلمون

پا گذاشت دیگه دلمون رو تنها نمی گذاشت. ای کاش اگر یه روز دلمون رو تنها گذاشت ردپاهاشو رو

دلمون جا نمی گذاشت...

غیر تو ای عشق کس یک لحظه با من سر نکرد

هر که آمد رهگذر بود و گذر دیگر نکرد

آفتاب تازه ای آلونک من غیر تو

روزهای ابری ام را هیچکس باور نکرد

در تمام لحظه هایم هیچکس غربت و تنهایی ام را حس نکرد

آسمان غم گرفته هیچگاه، برکه ی طوفانی ام را حس نکرد

آنکه سامان غزل هایم از اوست، بی سر و سامانی ام را حس نکرد

هیچکس در باغ تنهایی من از نهال آشتی تخمی نکاشت

کوله بار غربتم را لحظه ای دست های مهربانی بر نداشت

در حیاط سینه ی من هیچکس جای پای غصه را جارو نزد

برف و بار غصه و اندوه را روی بام خانه ام پارو نزد

باغبانی از نهال سینه ام شاخ و برگ ناامیدی را نچید

از نگاه و چشم های خسته ام انتظار لحظه هایم را ندید

کاش می شد با غروب آفتاب، بی صدا با سایه ها کوچید و رفت

یا که می شد با طلوع یک بهار آخر پائیز را بوسید و رفت.

ولادت با سعادت سالار شهیدان امام حسین و ماه بنی هاشم ابوالفضل و سید الساجدین

امام سجاد(ع) به همه شما دوستان تبریک عرض می کنم...

       به عشق عشق زینب

دلم شاده حسینه

که میلاد حسینه

زیمن آن شه خوبان

مشام جان پر از شمیم سیبه!

دوستی یک حادثه است و جدایی قانون.پس بیا حادثه ساز و قانون شکن باشیم.                            

وقتی تو از سفر بيای

     آفتاب و مهتاب درمياد

           شهر و چراغون می کنم

                شب های دوری سر می آد

                            بعد تو هيچوقت آسمون

                                        دستمال آبی نکرد

                                              ابر سفيد سحری

پنجره ها رو تر نکرد

       ای پل خوشبختی من

                 برای پيدا کردنت

                      رسوای عالمی شدم

                              بيا که از دوری تو

                                    طعنه شنيدم از همه

                                          زخمی هر غمی شدم

اگه تو بیای تو جشن عشق

 منو هر چی گل تو باغچه هاست

                به صدای تو پر می گيريم

                   اگه تو بيای تو جشن عشق

                            من و اين پرنده های غم

                                  به هوای تو پر می گيريم

                     بيا که دلم هميشه تو رو می خونه

               وقتی که تو باشی  آفتاب و مهتاب می مونه.

شمع داني به دم مرگ به پروانه چه گفت؟ گفت اي عاشق بيچاره فراموش شوي... سوخت پروانه ولي خوب جوابش را داد گفت طولي نکشد نيز تو خاموش شوي.

به او بگویید دوستش دارم

به او که گل همیشه بهار من است

به او که قشنگترین بهانه

برای بودن من است

به او که عشق جاودانه من است.

"م" عزیزم:

کاش می دانستی چقدر دلم برای تو تنگ شده است...

کاش می دانستی چقدر دوستت دارم...

شب ها می خوابم به این امید که به خوابم بیایی...

کاش می شد فاصله ها را شکست و به تو رسید...

دوستت دارم....

دوست دارم

           دوست دارم

                          قد تموم آدما

                                          قد تموم عاشقا...

آسمان همچو صفحه دل من

روشن از جلوه های مهتاب است

     امشب از خواب خوش گزیزانم

       که خیال تو خوشتر از خواب است

                  خیره بر سایه های وحشی بید

                   می خزم در سکوت بستر خویش

                                  تن ثدها ترانه می رقصد

                                           در بلور ظریف آوایم

                                        لذتی ناشناس و رویا رنگ

                                      می دود همچو خون به رگ هایم

                                                      آه! گویی زدخمه دل من

                                                       روح شبگرد مه، گذر کرده

                                                          یا نسیمی در این ره متروک

                                                               دامن از عطر یاس تر کرده

                                                                     بر لبم شعله های بوسه تو

                                                           می شکوفد چو لاله، گرم نیاز

                                                        در خیالم ستاره ای پر نور

                                                    می درخشد درون هاله راز

                                                    ناشناسی درون سینه من

                                         پنجه بر چنگ و رود می ساید

                                         همره نغمه های موزونش

                                       آه...باور نمی کنم که مرا

                                    با تو پیوستنی چنین باشد

                              نگه آن دو چشم شورافکن

                       سوی من گرم و دلنشین باشد

                  بی گمان زآن جهان رویایی

            زهره بر من فکنده دیده عشق

       می نویسم به روی دفتر خویش

"جاودان باشی ای سپیده عشق!"

عشق هرجا رو کند آنجا خوش است
گر به دریا افکند دریا خوش است
گر بسوزاند در آتش دلکش است
ای خوشا آن دل که در این آتش است
تا بینی عشق را ایینه وار
آتشی از جان خاموشت برآر
هر چه می خواهی به دنیا نگر
دشمنی از خود نداری سخت تر
عشق پیروزت کند بر خویشتن
عشق آتش می زند در ما و من
عشق را دریاب و خود را واگذار
تا بیابی جان نو خورشیدوار
عشق هستی زا و روح افزا بود
هر چه فرمان می دهد زیبا بود!